- Roman
- yaklaşık 671 sayfa
Kitap hakkında
Mühendis Turgut Özben, yakın arkadaşı Selim Işık'ın intihar ettiğini öğrenir. Selim'in geride bıraktığı notları, şiirleri ve yarım kalmış yazılarını okudukça kendi düzenli hayatının ne kadar boş olduğunu fark etmeye başlar ve arkadaşının izini sürmeye karar verir. Oğuz Atay bu romanda iç konuşmaları, şiiri, ansiklopedi maddelerini, parodiyi ve kara mizahı bir arada kullanır. Toplumun beklentilerine "tutunamayan" insanların hem gülünç hem acıklı hâllerini anlatan, Türk romanını değiştiren kalın ve cesur bir kitap.
Kime göre?
Sevebilirsin, eğer…
- Dil oyunlarını, ironiyi ve deneysel romanı seviyorsan
- Topluma uyamayan, yalnız insanların hikâyesine yakınsan
- Bir kitabı yavaş yavaş, aylarca okumayı göze alıyorsan
Belki sana göre değil, eğer…
- Düz ilerleyen bir hikâye istiyorsan
- Uzun iç konuşmalardan sıkılıyorsan
Okumadan önce bil
Sabır ister1960'ların Ankara ve İstanbul'unda geçer. Mektuplar, günlükler, şiirler, sözlük maddeleri ve uzun iç konuşmalar art arda gelir; anlatıcı sık sık değişir.
Bu kitaba nasıl yaklaşmalı?
İlk 100 sayfada romanın biçimine alışmak zaman alır; anlamadığın parçaları geç, sonra döneceksin. Turgut ile Selim'i ayırt etmek için kimin konuştuğuna bak. Gün aşırı 30–40 sayfa iyi bir tempo; acele etme.
Okuduktan sonra (sonu anlatılıyor, dokununca açılır)
Mühendis Turgut Özben, arkadaşı Selim Işık'ın intiharını gazeteden öğrenir. Selim'in yazılarını ve onu tanıyanları izledikçe kendi düzenli hayatının boşluğunu görür. Sonunda karısını ve işini bırakır, hayalî yol arkadaşı Olric'le konuşa konuşa bir trene biner ve izini kaybettirir.
Konuşmak için
- Turgut, Selim'i mi arıyor, kendini mi?
- Romandaki 'tutunamamak' bir kusur mu, bir dürüstlük mü?